با چشمانی گشاده از حیرت، زل زده بود به ماهیان ِ منقوش بر میان ِ مقدس ِ مقرنس های محراب، عابد. سر به سوی آسمان گرفت؛ نگاه اش سرشار از قدرشناسی بود و حیرت: که چه زود دعایش مستجاب شده. پس، آنک سرخ ِ ماهیان ِ زلال ِ آبی ِ محراب بودند که بازی می کردند میان ِ پیچ و تاب ِ اسلیمی های بی سر و ته و بین ِ گل های داوودی و کلمات ِ نشکسته ي خط ِ شکسته و در خلوص ِ آبی ِ یک دست ِ کاشی ها، دنبال ِ هم می کردند و ... جان گرفته بودند.
پس - با خود گفت - معجزتی است نشان ِ استجابت ِ دعا که: « معشوقا! خویش را به من بنمایان؛ که خار ِ فراقت در چشم ِ دل خلیده، و جیب ِ چشم ِ سر - از انبوهی ِ زاری و ضجه - دریده ... . »
٭٭٭

اما [ بین ِ خودمان بماند ] نه عارف، نه اسلیمی های بی سر و ته، نه کلمات ِ خط ِ شکسته و ... نه حتا ماهیان ِ جان گرفته ي سرخ ِ منقوش بر میان ِ محراب، نمی دانستند که چنین معجزتی، نه از استجابت ِ دعا که از برکت ِ دعاست و داعی. که: فراق از عشق بود و عارف ... عاشق.

به: «احمد ِ غلامی» و «سالک» هایش؛ که
چه زود، عاشق می شوند.