... يه وختايي همه‌چيز با همه‌چيز قاطي مي‌شه
مثلِ الان كه همه‌چيز با همه‌چيز قاطي شده...

مي‌ترسم.
از تنهايي مي‌ترسم.
خيلي.
:(

چند تا تشكر بدهكارم تو اين چند روز به چند نفر:
اول به احسان. تازه دو بار.
بعد به بابا.
شركتِ بهنوش.
شركتِ Magna.
شركتِ Kent.
و يكي دو نفرِ ديگه كه الان يادم نيست.
اميدوارم مراتبِ سپاس و قدردانيِ من را پذيرا باشند.

كونِ لقِ هرچي گوسفنده.
آخه نمي‌خوام كسي صدايِ گريه‌مو بشنوه.

پ.ن. تازگيا دارم نسبت به گلابي آلرژري پيدا مي‌كنم.

آه ماه، ماه، ماه، ماه...
ماهِ تنهايِ من!
ماهِ زيبايِ من!
بر آسمانِ بي‌ستاره‌ي اين شهرِ غريب
ماهِ نيمه!
نيمه‌ي زيبايي‌ات را
نيمه‌ي تنهايي‌ات را
از كجا مي‌جويي؟

دخترك وقتي برايِ اولين بار پريود شد تويِ خانه تنها بود. وحشت‌زده به حمام رفت. لباس‌هاي‌اش را در آورد و به شورت‌اش خيره‌ماند. يك لحظه با خود فكر كرد آلت‌اش از بين رفته. فكر كرد پس ديگر زن نخواهد بود.
از حمام كه بيرون مي‌آمد به زنده‌گيِ جديدش فكر مي‌كرد. و دشواري‌هايِ مرد بودن. و مضحك بودنِ فرآيندِ مرد شدن. لباس‌ها و عروسك‌هاي‌اش را دور ريخت. دفتر خاطرات‌اش را پاره كرد. صداي‌اش را كلفت كرد. و سعي كرد كثيف و بي‌خيال و زمخت باشد.
شب كه پدر و مادرش به خانه برگشتند، از تعجب شاخ درآوردند. دخترشان ريش و سبيل درآورده بود و صداي‌اش كلفت شده بود. لباس‌هاي مردانه پوشيده بود و جوراب‌هاي‌اش بوي گه مي‌داد.پدر و مادر به هم نگاهي كردند، شانه‌هاي‌شان را بالا انداختند و رفتند تا لباس عوض كنند. قرار شد بعد از شام راجع به اسمِ جديدِ فرزندشان تصميم بگيرند. يك اسمِ مردانه!

يك شب در روياهاي‌ام شناور بودم. روياهايِ شيرين و بزرگ.
                            و اندك اندك در ميانِ آن‌‌هاغرق شدم
                                                                      غرق شدم
                                                                                غرق شدم
                                                                                          غرق شدم...

چند جوان در يك دانش‌گاه در يك رشته درس مي‌خواندند. مرتب هم‌ديگر را توي دانش‌كده يا سرِ كلاس‌‌ها مي‌ديدند. به مرور با هم آشنا شدند. كم‌كم با هم دوست شدند. دوستِ دوست كه نه! ولي خوب، با هم رفت و آمد داشتند، به هم اعتماد داشتند. اما هركس اخلاقِ مخصوص به خود را داشت. طرزِ تفكر و عقايدِ منحصر به فرد. به هرحال هركس از محله‌اي يا شهري آمده بود. شرايطِ خانواده‌گي و فكريِ متفاوتي داشت. يكي بي‌خيالِ دنيا بود، يكي دودستي همه‌چيز را چسبيده بود. يكي خوب و اتو كشيده و مايه‌ي سربلنديِ مامان و بابا بود و ديگري عصيان‌گر، مطرود. يكي عميق و ديگري... خوش! يكي گير و ديگري بي‌خيال. اما با همه‌ي اين تفاوت‌‌‌ها، آن‌‌ها در همه‌ي سال‌هايِ دانش‌جويي با هم بودند: گه‌گاه بيرون مي‌رفتند، مهماني مي‌گرفتند، برايِ هم جشنِ تولد مي‌گرفتند و ... . خوب! گاه تغييراتِ كوچكي هم مي‌كردند. تنها چند جمعِ دو-سه نفره در اين ميان بودند كه بيش‌تر با هم جور بودند. يك روز با هم قرار گذاشتند سال‌‌ها بعد در روز و ساعتي مشخص در جايِ مشخصي جمع بشوند. هركس هرجا كه باشد، آن روز خودش را سرِ قرار برساند. با خود فكر مي‌كردند كه اگر همه‌ به اين سوگند وفادار بمانند، آن روز براي‌شان روزِ باشكوهي خواهد بود! روزي كه بعد از سال‌‌ها هم‌ديگر را دوباره مي‌بينند و چه‌قدر از ديدنِ هم خوش‌حال مي‌شوند.
سال‌‌ها گذشت. روزِ موعود فرا رسيد. همه‌ي آن جوان‌‌ها -كه حالا برايِ خود آدم‌هايِ جاافتاده‌اي شده بودند- آمدند. اول از ديدنِ هم شگفت‌زده شدند. بعد نشستند به خاطره تعريف كردن. كم‌كم حوصله‌‌ها سر رفت. اخلاق و عقايدِ هركس آن‌قدر در او محكم و ريشه‌دار شده‌ بود، اختلاف‌هايِ جزئيِ دورانِ جواني‌شان آن‌قدر عميق شده ‌بود و هركدام برايِ خود آن‌قدر بزرگ شده بود كه نمي‌توانست ديگري را تحمل كند. ديگر هيچ‌كدام نمي‌توانستند كمي تغيير كنند تا تحملِ ديگران براي‌شان ساده‌تر شود.آن‌وقت همه فهميدند كه چه كارِ عبثي كرده‌اند. خيلي زود از هم خداحافظي كردند و ... رفتند.

يك روز همه‌ي شاعرانِ عالم را بايد جمع كرد
از هرجايِ دنيا كه هستند
به هر زباني كه شعر مي‌گويند
يك روز همه‌ي آن‌‌ها را بايد جمع كرد
و تك تك حالي‌شان كرد
حتا با زورِ باتوم و لگد
اگر به زبانِ خوش نفهميدند،
هرچند كه شاعرها معمولن آدم‌هايِ محافظه كاري‌اند،
خلاصه، مي‌گفتم
بايد همه را يك جا جمع كرد
و به همه‌شان به زبانِ خودشان فهماند
كه بس است!
ديگر بس است!
هرچه از كوه و درخت و جنگل شعر گفتيد
هرچه از دخترانِ زيبا و پستان‌هاي نرم و ران‌هايِ گوشتي
از عشقِ سكسي و سكسِ عاشقانه
از خدا و اخلاق و جوان‌مردي
از ياس و بدبختي و افسوس
از پند و اندرز
از افسانه‌هايِ دور و شاهزاده‌هايِ دربند
از اين و از آن
هرچه شعر گفته‌ايد ديگر بس است!
به خاطرِ خدا ديگر بس است!
تمام‌اش كنيد!
هرچه شعرِ چاپ نشده دستِ اين و آن داريد
يا تويِ كشوهايِ دراور يا ميزِ آشپزخانه
يا كنارِ شومينه
لايِ كاغذهايِ باطله
همه را دور بريزيد
نه!
نبايد بر حسبِ اتفاق دستِ كسِ ديگري بيفتند!
كه شايد خوش‌اش بيايد
همه را بسوزانيد!
آن‌وقت به شرافت‌تان
به قلم و جوهرِ آن
قسم بخوريد
كه ديگر از اين مهملات ننويسيد
چرا كه از اين به بعد شما تنها حق داريد
در موردِ اين چيز‌هايي كه من مي‌گويم شعر بگوييد
ماربورو لايت و قرمز
وينستون عقابي و لايت
مور
اسنيكرز و جليبون
سوپِ مرغ و كمي هم آب ليمو!
پنير تبريزيِ كم نمك
دلسترِ ليمويي
آب آلبالوي كندلوس
هوايِ نيمه‌ابري -اين يكي را قبلن هم مي‌گفتيد-
شماره‌ي 8 و 11 و 13
قرمه سبزيِ ظهرِ جمعه
ويگن و فرهاد
كمي هم محسن يگانه
به جز «مي‌ميرم برات»!
سيگارِ بعد از چايي و چاييِ بعد از سيگار
تكيلا و ويسكيِ گراند
ون‌گوگ و مونك
و غلامعليِ حدادِ عادل
به خاطرِ «فرهنگِ برهنگي و برهنگيِ فرهنگي»
و بادِ پنكه‌ي پارس خزر
و بويِ كابينِ پيكان
و چند چيزِ جزئيِ ديگر كه بعدن اعلام مي‌كنم
در موردِ اين‌‌ها مي‌توانيد قصيده بسراييد
يا غزل
يا رباعي‌هايِ فلسفي
حتا ديوان‌هايِ حماسي
فرقي نمي‌كند
آزادتان مي‌گذارم
من كلن آدمِ دموكراتي هستم!
اما واي به‌ حال‌تان اگر دوباره راجع به آن مزخرفاتِ قبلي شعري ببينم!