فرمانِ سوم - تصادف يك اصل است. و ماحصل معمولن توي كونِ كساني مي‌رود كه اين حقيقت را باور ندارند. و صد البته انتظار برايِ رخ دادنِ اين تصادف هم حماقتِ محض است.
فرمانِ چهارم - از هوايِ ابري سخت اجتناب كنيد كه دل را مي‌ميراند و يادها را، يادهايِ تلخ را، زنده مي‌سازد.

پ.ن.این کتاب را دوستی به‌ام معرفی کرد. «سخت لازم بود!» برایِ همین یک لطف عمری دعاگوی‌اش هستم. اگر گیر آوردید حتماً بخرید. داشتن‌اش برایِ همه لازم است. برایِ همه.

تویِ پارک نشسته­ام. رویِ یک نیمکت، پشتِ یک میز. رویِ میز فلاسکِ کوچکِ قهوه­ای رنگِ قهوه، پاکتِ نیمه­خالیِ سیگار، فندک و چند ورق کاغذ هست. کیف­ام کنارم رویِ نیمکت نشسته. نوکِ خودکار را با یک دست رویِ میز می­کوبم و در دستِ دیگر سیگارم را نگه داشته­ام که آرام دود می­کند. به مسیرِ دود نگاه می­کنم. بعد به باریکه راهِ پیچاپیچِ رو به روی­ام میانِ چمن. مسیرِ نگاه­ام را عوض می­کنم و به کاغذهایِ سفیدِ رو به­ روی­ام خیره می­شوم.
زن و مردی جوان بی­توجه به مکعب­هایِ سیمانیِ رویِ چمن (که مسیرِ آدم رو را مشخص می­کنند) از توی چمن رد می­شوند. مرد جلو را نگاه می­کند و تند و آهسته حرف می­زند. زن سرش پایین است. انگار رویِ زمین پیِ چیزی بگردد، سرش پایین است و گوش می­کند. می­خواهم داستان­شان را بنویسم. داستانِ دو دوست، یا شاید یک زن و شوهرِ جوان که با هم به پارک آمده­اند. دوست پسر (شوهر) برایِ همراه­اش توضیح می­دهد که چه­طور تنها مانده. که چه­طور تنها بوده. که اندوهِ بزرگی داشته. که چه وحشت­هایِ بزرگی دارد. که چه­قدر همه­چیز عجیب است. که چه­قدر همه­چیز غریب است. بی­شکل است. در یک­سانی وحشت­ناک است. که دنیا چه­قدر پیر شده. چه­قدر فرسوده شده... چه­قدر...
و دوست دختر (همسرش) به حرف­هایِ همراه­اش گوش می­کند. و جلویِ پای­شان را نگاه می­کند که به چیزی گیر نکند. چون می­داند او هیچ­وقت جلویِ پای­اش را نمی­بیند. و عشق­بازی­های­شان را به یاد می­آورد. و از حرف­هایِ او کمی می­ترسد. و ترس چه حسِ مشترک و تفاهم­آورِ قوی­ای است. مثلِ نفرت، مثلِ اندوه.
تویِ درِ فلاسک (که فنجان هم هست) قهوه می­ریزم. بخارِ بی­رمقی بلند می­شود. به دودِ سیگار نگاه می­کنم. و بعد به فنجانِ قهوه که (درِ فلاسک هم هست). کمی مزه مزه­اش می­کنم. پیرمردی از روی مکعب­هایِ سیمانیِ میانِ چمن می­آید. متعجب نگاه­ام می­کند و وقتی می­بیند که من هم به او نگاه می­کنم سرش را پایین می­اندازد. لابد از این­که یک دخترِ تنها تویِ پارک پشتِ یک میز نشسته و چند ورق کاغذ جلوی­اش رویِ میز افتاده و یک فلاسک و یک فنجان قهوه (که در حقیقت درِ همان فلاسک است) رویِ میز هست و دارد سیگار می­کشد و با وجودِ همهی این­ها به او زل زده، تعجب می­کند.
می­خواهم داستان­اش را بنویسم. داستانِ مردی تنها و دوست داشتنی. پر از تجربه. پر از غرور. با فکرها و احساس­هایِ خشنِ مردانه­اش. با عادت­هایِ بچه­گانه­اش. که جوانیِ سختی داشته. ارتشی بوده؟! شاید! یا زندانی. یا از آن­هایی که یک کاری را از هیچ شروع کرده­اند و همه­ی جوانی و زنده­گی­شان را وقفِ آن کرده­اند. یا شاید هم از آن­هایی که یک­بار، و فقط یک­بار، در همه­ی عمرشان عاشق شده­اند. در همان زمانِ جوانی. و یک بار برایِ همیشه قسم خورده­اند که دیگر عاشق نشوند. و همه­ی عمر با خاطره­ی آن عشق زنده بوده­اند. قصه­ی یک مردِ عاشق، یا نه! شاید هم نه به این دشواری. شاید فقط مردی باشد، یک مردِ معمولی، که یک زنده­گیِ عادی داشته. با زن و بچه­ها. از این مردهایِ خانواده دوست. شوهرهایِ نمونه، پدرهایِ مسئول. که همه­ی وجودش را نثارِ خانواده­اش کرده. که همه­ی آرزوهای­اش را در بچه­های­اش دیده. و حالا، بعد از سال­ها هوس کرده یک­بار تنهایی پارک بیاید و قدم بزند. با خودش تنها باشد.
قهوه را که حالا سرد شده، سر می­کشم. دو زن رویِ مکعب­هایِ سیمانیِ وسطِ چمن­ها قدم می­زنند. یکی پیرتر از دیگری است. مادرش است. هر دو لاغر و رنگ پریده­اند. ردِ گنگی از غرورِ زنانه را می­شود در چهره­ی آن­که جوان­تر است دید. هر چند لحظه مادر چیزی می­گوید و دخترش همین­طور که سرش پایین است به حرف­هایِ او گوش می­کند. مادر زنِ بسیار با وقار و جا افتاده­ای است. با رفتار و طرزِ فکری اشرافی. از خانواده­ای که در گذشته­هایِ دور «اصیل» به حساب می­آمده­اند. دخترش را هم طوری تربیت کرده که شایسته­ی یک خانمِ متشخص باشد. زمانی پسری عاشقِ دختر می­شود. و دختر همان­طور که مادر انتظار داشت، مثلِ یک اشراف­زاده با او برخورد می­کند. و بعد یکی دیگر و یکی دیگر و ... دیگران. سال­هایِ سال کنارِ مادرش، که الان پیر و شکسته شده، ماند و با همه مثلِ یک نجیب­زاده­ی اصیل زنده­گی کرد. و حالا مثلِ هر هفته با مادرش به پارک آمده تا با هم قدمی بزنند و باز به خانه­ی تاریک­شان برگردند.
ته­سیگارم را دور می­اندازم. خورشید کم کم غروب می­کند. همین حالاست که لامپ­ها را روشن کنند. یک سیگارِ دیگر روشن می­کنم و به همه­ی آدم­هایی فکر می­کنم که می­خواهم قصه­شان را بنویسم.
دو سرباز از میانِ چمن­ها رد می­شوند. سرشان پایین است. خسته­اند. یکی جنوبی است، کوچک و سبزه. به عشق­اش فکر می­کند که الان در شهرش منتظرِ اوست. و روزهایِ باقی­مانده از خدمت­اش را برایِ هزارمین بار در امروز به خاطر می­آورد. و به این فکر می­کند که به محضِ تمام شدن­اش به شهرش بر می­گردد و کاری پیدا می­کند و عروسی می­کند و بچه­ها... و همراه­اش فکرِ خودش است که هیچ­وقت به خانه بر نمی­گردد. که همین­جا کار می­کند. هر کاری باشد! و زنده­گی می­کند و همین­جا می­میرد. همین!
●●●خورشید غروب کرده. لامپ­ها را روشن کرده­اند. از وسطِ چمن­ها، از تویِ تاریکیِ بینِ دو لامپ، پسربچه­ای 8-7 ساله، سفید و ریزه میزه به طرفِ من می­آید.
- خانوم! می­شه لطفن قصه­ی منو هم بنویسین؟!
و می­زند زیرِ خنده. بلند و بی­پروا می­خندد. قهقهه می­زند. آن­­قدر که بادکنکِ قرمزی که به دستِ چپ­اش گرفته، می­لرزد. همین­طور که با دستِ راست جلویِ دهان­اش را گرفته و از خنده ریسه می­رود، به سویِ تاریکی می­دود. میانِ درخت­ها گم می­شود. و نمی­شنود که من در جواب­اش می­گویم:
- آره عزیزم! چرا نمی­شه؟! پکِ عمیقی به سیگارم می­زنم و شروع می­کنم به نوشتن. نوشتنِ داستانِ دختری که می­خواست قصه­ی یک پسربچه­ی بادکنک به دست را بنویسد. یک پسربچه­ی کوچکِ سفیدِ بادکنکِ قرمز به دست که تا افق رفت و به آسمان رسید. و با غروبِ خورشید یک ستاره­ی کوچکِ سفید شد که هیچ­وقت غروب نکرد.

پ.ن خيلي وقت بود چيزي ننوشته بودم. الان هم كه...

فقط آرزو مي‌كنم همه‌ي اين ماجرا يك اشتباه باشد. يك حماقت.