گرگ و ميش، از ميانِ غبار و گرد
آن‌سوى پرده‌ى مه، قوسِ كوچكِ پلِِ چوبى
در انبوهِ پربرگِ افق‌هاى چوبى
سيب، زرد
طلوع مى‌كند.
▪▪▪
سياهى از پسِ غروبِ سرخِ سيب،
غروبِ سيب سرخ –از افقِ پرهمهمه‌ى سبزِ چوبين-
از كنارِ درختانِ چوبين،
در قوسِ كوچكِ رود و پلِ چوبى‌اش،
سرد، مى‌خزد:

ماهى‌هاى رود ميانِ ستاره‌ها بازى مى‌كنند،
و گنجشك‌هاى طلايى
غبارِ خاكى كهكشان‌ها را در جنبشِ ماهى‌ها
مى‌شويند.
▪▪▪
و همه مى‌دانند
كه سيب، ديگر بار
از افق‌هاى سبز، در افق‌هاى پرهمهمه‌ى برگ
سرخ طلوع مى‌كند؛
زرد
غروب
مى‌كند.