1. تمام شد! عید دیدنی­ها را عرض می­کنم. الان که دارم با عجله این­ها را می­نویسم مامان و بابا دارند طبقه­ی بالا ساک­هاشان را می­بندند و من که ساک­ام را بسته­ام دارم mail و off هام را چک می­کنم و «چاوشی»­ گوش می­کنم.
2. «... قهر نکن عشقِ من! قهرِ تو آتیشمه / من نمی­خوام بسوزم، وقتی دلت پیشمه / برایِ داشتنِ تو، چه راهِ دوری رفتم / دلم می خواد بدونی راهو چه جوری رفتم...»
3. آسمان دروغ می­گوید. دروغ... بهار شده! جنازه­ها رویِ زمین افتاده­اند زیرِ بارانِ تندِ کژبار و از سرِ همه طیفِ کم­رنگِ قرمزیِ خونِ شناور در باران، رویِ سینه­ها و زمین پخش می­شود، گم می­شود، همه از یاد می­روند. باران آدم­ها را می­کشد. یادها را. باران مرگ است. باران سیاه و سرد است. باران... بهار شده!
4. مثلِ یک شهودِ آنی می­ماند. یک بارقه­ی ناگهانی و شگفت­انگیزِ اشراق. به مقصد می­رسم؟ یک دستور العملِ آموزنده­ی اخلاقی هست که می­گوید هر کاری را طوری شروع کن که انگار آخرین کارت است. هر روز را طوری که انگار آخرین روز و هر... ام­شب از همه طوری خداحافظی می­کنم که انگار آخرین خداحافظی­ام است.
5. «نورِِ ماه روی کوه افتاده و الاغ ها نفس نفس می زنند.» [شما که غریبه نیستید، هوشنگ مرادی کرمانی، 209] این تصویر، نمی­دانم چرا به نظرم به­غایت اوروتیک می­آید. مرا تا ارگاسم می­رساند، به جانِ خودم! و فوق­العاده زیبا و نبوغ آمیز. می­توانم عمری با همین یک جمله زنده­گی کنم.
6. این نوشته را، به دلایلِِ حرفه­ای (; آخرین و به­ترین کارم به حساب نمی­آورم. (: هرگز! چرند شده! ان الله علیمٌ رحیمٌ قدیرٌ سلیمٌ کریمٌ بخیلٌ ...
7. آسمان اشک نمی­ریزد. اگر یک بار باران را مزه کنید می­بینید خدا از آن بالا می­شاشد به هیکلِِ آدم­ها و زمین­اش. تف می­کند تویِ صورتِ عاشق­شان. سیاه می­شود آسمان وقتِ باران. تلخ، گرفته، مرده، مثلِ صورتِ بچه­ای که تویِ حوض می­افتد و خفه می­شود: «چندمی بود؟» «چهارمی... پنجمی... چه می­دانم... اه» «خدا بیامرزدش!» کبود! باران می­شوید. آدم­ها را. تصویر و یادها و جایِ پاها و یادگارها. بویِ تنِ آدم­ها و شاش و تف و منی و عشق و عشق­بازی و خون و گه و آشغال و گل و عطر و درخت. همه­ی بوها را می­شوید و به گندابِ شبکه­ی فاضلابِ ماشینیِ شهر می­برد. همه­ی نشانه­هایِ زنده­گیِ انسانی را با خود به درک می­برد. باران آدم­ها را می­رماند. باران... می­کشد! باران تلخ است. باران می­بارد.

پ.ن.1 نه! خیالِ عبثی است که 8 اش کنم و تمام! همه­چیز در غایی­ترین و ناب­ترین لحظاتِ تبلورش، در آن آنِ شگفت­انگیز و حیرت­آور و باشکوهِ بلوغ و کمال، نقصی دارد. تَرَک دارد. کوتاه است. کج است. کم است. «همیشه فاصله­ای هست!»
پ.ن.2 از همه­گی متواضعانه تقاضایِ بخشش دارم. حلال کنید! و این­که تا ابد راهِ درازی نیست. سخت­ترین و دشوارترین و ناهم­وارترین و مرگ­آورترین و وهم­آور و وحشتناک­ترینِ کوره­ راه­هایِ مه گرفته و پیچاپیچ از آنِ راه­هایِ زمینی است. به سویِ چیزهایِ پیشِ پا افتاده و متناهی.
خدا حافظ!
فعلاً (;

1. «چاوشی» در «سنتوریِ» «مهرجویی». «گلزار» در «لبه­ی پرتگاهِ» «بیضایی». «پولانسکی» در «ساعت شلوغ 3» «جکی چان» ... همه دیوانه شده­اند!
به قولِ بودریار: قرنِ 21 ام یا قرنِ معنا خواهد بود، یا اصلا نخواهد بود!
با این اوضاع اگر فردا پس­فردا شنیدید «کارایان» از «شهرام کاشانی» برایِ اجرایِ مسِ باخ دعوت کرده، اصلا تعجب نکنید. با هم­خوانیِ شهره و سپیده. و سرمایه گذاریِ «کوجی فیلمز اینترتینمنت اینترنشنال لیمیتد» و هم­کاریِ گروهِ رقصِ قهوه­خانه­ای «خردادیان» و هنرنماییِ «سندی» برای کیبورد و محمدرضا گلزار برای ویولن. اوه... خدای من! حواس­ام نبود ایشان فعلا سرِ فیلم­برداری هستند و حالا حالاها وقت ندارند! عذر می­خواهم جناب گلزار!
2. انواعِ ریدنِ بچه: 1- پنج ماهگی توی دستت. 2- پنج سالگی توی اعصابت. 3- پانزده سالگی توی ماشین­ات. 4- بیست سالگی توی آبروت. 5- بیست و پنج سالگی توی پولت. 6- بعد از مرگ توی روحت. شما چند ساله­اید؟
این جوک رو بابام به طرزِ مشکوکی روزیِ 5 نوبت برام قرائت می­کنه. هر دفعه هم تاکید می­کنه که هیچ منظوری نداره!!!
3. ماییم و می و مطرب و این کنجِ خراب... گه خوردی! نه خبری از می هست و نه باقیِ قضایا! فعلا که داره می­گذره این بدمصب. تا چه پیش آید!
4. بین خودمان بماند، ولی من «چاوشی» را قبل و بعد از سنتوری دوست داشتم (و ایضاً دارم).
5. یک مدتی ننوشتیم و قصد داشتیم هر روز یک موزیک این­جا بگذاریم دوستان شاد شوند، اوقاتِ فراغت را به صورتی فرهنگی و سالم پر کنیم، امکانات نبود. دانش­گاه یک جور، خواب­گاه هزار جورِ دیگر. این­جا (یعنی مشهد) هم هروقت دست­رسی داشتیم به این ابزارِ مدرن سعی می­کنیم یک حالی به جمع بدهیم.
6. تا باد چنین باد... داد و بی­داد که تا باد چنین باد! عید را عرض می­کنم. شاد باشید و مبارک باشد! خوش بگذرد، زیاد عیدی بگیرید، جایِ ما را هم خالی کنید.
7. همم... به روالِ کس­شرهایِ همیشه­گی: یک چیزهایی عوض می­شوند. یک چیزهایی هیچ­وقت! همه­چیز (دقیقاً همه­چیز) خوب است و خوب خواهد ماند. تا بعد از عید و بعد از آن و ... بعدها. خیالت راحت!
8. همین!

پ.ن.1 ممنون ماژورم! هم­خوابه­ی خوبم!
خوب در این موارد گفته­ی تو برایِ من حجتِ تام است. تصحیح می­کنم:
به قولِ مالرو: قرنِ 20 ام یا قرنِ معنا خواهد بود، یا اصلا نخواهد بود.

پ.ن.2 کاش چیزِ دیگری می­خواستم اولِ سالِ نویی. همین موردِ سوم را عرض می­کنم. هنوز کلام منعقد نشده بود از در و دیوار رسید. همین جنابِ ماژور! بله! همین آقایِ ماژورِ محترم را عرض می­کنم، روزِ سالِ نویی چنان سورپرایزی داشت برای­ام که بیا و ببین! چه شروعِ رویایی­ای بود...
و بعد هم همین­طور از همه­جا می­رسید. به روزیِ خودم امیدوار شدم.
دستِ همه­ی بانیان درد نکند. ای که خدا عوض­تان دهد، به حق این روزِ عزیز!