پ.ن شاعري بلد نيستم. نمي‌دانم اسمِ اين قطعه را مي‌توان شعر گذاشت؛ يا نه. يا اين‌كه اصلاً حق دارم جمله‌‌ها را اين‌طور شعروار در ميانِ سطرها بشكنم؛ يا نه. اما خوب... دلم مي‌خواهد بگويم شعر و دلم مي‌خواهد اين‌طور بنويسم‌اش. چون دوست‌اش دارم. مالِ همان دو - سه روزي است كه در خلسه‌ي دريا بودم -تقريباً دو سال پيش، سالي كه به‌خاطرِ كنكورِ من شمال نرفتيم و من سخت به‌اش احتياج داشتم- و داستانِ «گم شدن در مه» را نوشتم. دست‌نوشته‌ي اين شعر، به همراهِ آن داستان بود. بعد جدا شد. بعد شد چك‌نويسِ فيزيك. بعد گم شد. حالا تويِ ريخت و پاش‌هايِ اتاق برايِ نصبِ ميز و كمدهايِ جديد، خيلي بي‌ربط، پيدا شد.