شعرِ برف ۱۰/۱۱/۱۳۸۵

يك صبحِ آرام و خلوتِ برفي
.................................. گرم
...................................... آرام
................٭ ............ آرام .......٭ ..............٭ ....... آرام
........... آرام ................٭ ........ آرام .........٭ ...................٭ ...... آرام
.......٭ ..... آرام ....٭ .......٭ ........ آرام .....٭ ........ آرام .......٭ ........... آرام
........... آرام ..٭ ........ آرام ...........٭ ......... آرام ...........٭ ..... آرام .....٭
........٭ ..... آرام .........٭ ........ آرام .......٭ .......... آرام .........٭ ........... آرام
آرام ............٭ ........ آرام ......... آرام ...٭ .... آرام .....٭ .....٭ ............ آرام
.....٭ .. آرام ..٭ ....٭ .... آرام .......٭ ...٭ ... آرام ..٭ ....... آرام .... آرام
.........٭ ... آرام ...٭ ...... آرام ....٭ ......... آرام ........٭ ..٭ .... آرام ..٭ ... آرام
..٭ ... آرام ........٭ ........ آرام .........٭ ..... آرام .....٭ ..٭ ... آرام ...٭ .. آرام

ركسانا
View comments | Post a comment


2 Comments:


اما دريغ و باز هزار افسوس كه زمان‏، اين زمانِِِِِِِ لعنتي هيچ‌گاه به خوشي‌هاي اندك و گاه به‌گاه‌ام امان نداد.
هيچ‌گاه...
تنها مي‌توانم يادش را به خاطر بسپارم و در يادآوريِ آن و حسِ لذت‌ناكي كه نوكِ انگشت‌هاي‌ام را قلقك مي‌دهد و صورت‌ام را -هنوز از غرور- داغ مي‌كند‏، افسوس بخورم... افسوس!

manam mikham azin arameshaye barfiiii ..
© 2004, All rights reserved
This weblog appears perfect in IE

Show menu

Mirror Ponds ....... برکه هاي ِ آينه