تمام شد.
نميدانم ايراد از معين بود، يا ما مردم؛ شايد هم از هر دو. اما نه... فكر ميكنم ايراد از معين بود. از معين كه بلد نبود خودش را فقير نشان دهد. ايراد از معين بود كه زياد عادت نداشت، همهچيز را جار بزند؛ اين كه سالها وزير بوده و الان زندهگيِ سادهاي دارد. اين كه ميتوانسته برجها بسازد و نخواسته... آري ايراد از معين بود كه به فقر و سادهگي تفاخر نميكرد؛ كه دغدغهاش احقاقِ حقوقِ مردم بود، نه نصف كردنِ حقوقِ وزيران.
اين دومين نوشتهي اجتماعيِ اينجاست. بارِ پيش هم گفتم كه نميخواهم بيش از اين، در «بركههايِ آينه» در مورد مسائلِ روزمره بنويسم. اما اينبار، انگار چاره نيست.
تنها ميخواهم خواهش كنم كه همه، باز در انتخابات شركت كنيم. هرچند هرگز از «هاشمي» خوشام نيامده، اما تنها راهِ جلوگيري از انتخاب شدنِ آن ديگري، راي دادن به اوست.
راستي! برايِ اينكه هنگامِ نوشتنِ نامِ «هاشمي» در برگهي راي، احساسِ وجداندرد نداشتهباشيد، ميتوانيد به خود چنين بگوييد: «در حقيقت من ميخواهم آن ديگري انتخاب نشود... راي نياورد». كمي آرامِتان خواهد كرد.
پ.ن.1 نميدانم ناماش چيست، اما نظريهاي هست كه ميگويد «دموكراسي» تنها زماني ارزشمند و نتيجهبخش است -يا به عبارتي، بهتر از ديكتاتوري است- كه با جامعهي فرهيختهاي مواجه باشيم. جامعهاي كه شعورِ سياسيِ مردمِ آن در سطحِ قابلِ قبولي باشد؛ تا رجوع به نظرِ آنها به نتيجهاي فاجعهبار نينجامد. چرا كه در غيرِ اينصورت ديگر اساساً «دموكراسي» معنايِ خود را از دست ميدهد؛ زيرا در جامعهاي نافرهيخته و عقبمانده، به سادهگي ميتوان عقايدِ عدهاي را -بهخصوص با كمكِ ابزارِ قدرتمندِ رسانه، خاصه آنكه انحصاري هم باشد- به اكثريتِ جامعه، قبولاند. و نتيجه ميشود، همان ديكتاتوري.
و من فكر ميكنم رسيدن به اين سطح از شعورِ سياسي، تنها در جامعهاي ميسر است كه از نظامِ آزادِ اطلاع رساني برخوردار باشد؛ تا مردم بتوانند بدانند هر آنچه را كه ميخواهند، و يا لازم است بدانند.
با اين اوصاف، نتيجهي اين انتخابات شايد زياد هم عجيب و غيرِ منتظره نباشد.
پ.ن.2 اين شعرِ بامداد را با خودم زمزمه ميكنم -با صدايِ فرهاد البته: جماعت من ديگه حوصله ندارم/ به خوب اميد و از بد گله ندارم/ گرچه از ديگرون فاصله ندارم/ كاري با كارِ اين قافله ندارم...
٭ مصرعي از دكتر پرويز ناتلِ خانلري.
نميدانم ايراد از معين بود، يا ما مردم؛ شايد هم از هر دو. اما نه... فكر ميكنم ايراد از معين بود. از معين كه بلد نبود خودش را فقير نشان دهد. ايراد از معين بود كه زياد عادت نداشت، همهچيز را جار بزند؛ اين كه سالها وزير بوده و الان زندهگيِ سادهاي دارد. اين كه ميتوانسته برجها بسازد و نخواسته... آري ايراد از معين بود كه به فقر و سادهگي تفاخر نميكرد؛ كه دغدغهاش احقاقِ حقوقِ مردم بود، نه نصف كردنِ حقوقِ وزيران.
اين دومين نوشتهي اجتماعيِ اينجاست. بارِ پيش هم گفتم كه نميخواهم بيش از اين، در «بركههايِ آينه» در مورد مسائلِ روزمره بنويسم. اما اينبار، انگار چاره نيست.
تنها ميخواهم خواهش كنم كه همه، باز در انتخابات شركت كنيم. هرچند هرگز از «هاشمي» خوشام نيامده، اما تنها راهِ جلوگيري از انتخاب شدنِ آن ديگري، راي دادن به اوست.
راستي! برايِ اينكه هنگامِ نوشتنِ نامِ «هاشمي» در برگهي راي، احساسِ وجداندرد نداشتهباشيد، ميتوانيد به خود چنين بگوييد: «در حقيقت من ميخواهم آن ديگري انتخاب نشود... راي نياورد». كمي آرامِتان خواهد كرد.
پ.ن.1 نميدانم ناماش چيست، اما نظريهاي هست كه ميگويد «دموكراسي» تنها زماني ارزشمند و نتيجهبخش است -يا به عبارتي، بهتر از ديكتاتوري است- كه با جامعهي فرهيختهاي مواجه باشيم. جامعهاي كه شعورِ سياسيِ مردمِ آن در سطحِ قابلِ قبولي باشد؛ تا رجوع به نظرِ آنها به نتيجهاي فاجعهبار نينجامد. چرا كه در غيرِ اينصورت ديگر اساساً «دموكراسي» معنايِ خود را از دست ميدهد؛ زيرا در جامعهاي نافرهيخته و عقبمانده، به سادهگي ميتوان عقايدِ عدهاي را -بهخصوص با كمكِ ابزارِ قدرتمندِ رسانه، خاصه آنكه انحصاري هم باشد- به اكثريتِ جامعه، قبولاند. و نتيجه ميشود، همان ديكتاتوري.
و من فكر ميكنم رسيدن به اين سطح از شعورِ سياسي، تنها در جامعهاي ميسر است كه از نظامِ آزادِ اطلاع رساني برخوردار باشد؛ تا مردم بتوانند بدانند هر آنچه را كه ميخواهند، و يا لازم است بدانند.
با اين اوصاف، نتيجهي اين انتخابات شايد زياد هم عجيب و غيرِ منتظره نباشد.
پ.ن.2 اين شعرِ بامداد را با خودم زمزمه ميكنم -با صدايِ فرهاد البته: جماعت من ديگه حوصله ندارم/ به خوب اميد و از بد گله ندارم/ گرچه از ديگرون فاصله ندارم/ كاري با كارِ اين قافله ندارم...
٭ مصرعي از دكتر پرويز ناتلِ خانلري.
ركسانا
View comments | Post a comment
0 Comments:
© 2004, All rights reserved
This weblog appears perfect in IE
This weblog appears perfect in IE
