توضيح: هرگز نخواستم اين جا از مسائلِ روزمره بنويسم. كه در اين فضايِ مجازي به اندازه‌ي كافي از اين دست نوشته‌‌ها مي‌توان يافت؛ و به گمان‌ام به هر زبان و با هرشكلي هم كه بيان شود باز «جامه‌ي كهنه‌ است ز بزازِ نو».
اين بار اما مسئله كمي فرق مي‌كند.
نه وظيفه‌ي اجتماعي -كه اساساَ بدان معتقد نيستم-، نه وظيفه‌ي ديني -كه دينِ من، در چنين مواردي وظيفه‌اي بر گردن‌ام ننهاده- و نه حتا وظيفه‌ي ملّي و ميهني مرا بر آن نداشته‌اند كه در اين مورد اظهارِ نظر كنم. اين تنها احساسِ من است كه مرا بدين كار وادار مي‌كند. حسي كه به من مي‌گويد: «هيچ‌كس!... يا... دستِ پايين، معين... فقط معين.» كه اگر جز اين شود... واي از آن روز!
هرچند معتقدم «معين» در حد و اندازه‌ي شعار‌هاي‌اش نيست؛ اما چاره چيست؟
لااقل مي‌توان دل‌خوش بود كه اگر او در اين صفِ طولاني بر ديگران پيشي بگيرد و كلاهِ كي‌اي بر سر نهد، در دوره‌هايِ بعد ديگر در برابرِ چنين انتخاب‌هايِ دشواري قرار نگيريم: قدرتِ منهايِ شرافت يا شرافتِ منهايِ قدرت.

پ.ن. البته گزينه‌ي شركت نكردنِ در انتخابات به هوايِ زيرِ سوال رفتنِ «مشروعيتِ حكومت»(!) با توجه به تجربه‌ي دو انتخاباتِ پيشين، از منظرِ هر عقلِ سليم به كلي منتفي است.