● در اين چند وقت، شكم ِ برآمده‌ي مادرم همه‌ي فكرم را به خودش مشغول كرده‌بود. نمي‌دانم چرا به نظرم كمي مضحك مي‌آيد كه يك موجودِ زنده، يك آدم، در يك آدمِ ديگر زنده‌گي كند، نفس بكشد، شايد هم... فكر كند.
من كه ترجيح مي‌دهم خواهر كوچولويم را يك لك‌لكِ سفيد از بهشت بياورد و بگذاردِ در ِ خانه‌مان تا اين كه... اصلاً به من چه!
اين «Illustration» را برايِ خواهر‌ِ كوچولوي‌ام طراحي كرده‌ام. احتمالاً تا يكي دو ماهِ ديگر -اواخر ِ بهمن‌ماه- به دنيا مي‌آيد. قدوم‌اش مبارك باد!
چراي‌اش را نمي‌دانم، اما... خوب، اين‌طوري است ديگر. شايد وقتي به دنيا آمد، از خودش پرسيدم:
«دنيايِ ما قصه نبود/پيغوم ِ سر بسّه نبود/دنيايِ ما عيونه/ هركي مي‌خواد بدونه:/ دنيايِ ما مار داره/ بيابوناش خار داره/ هركي باهاش كار داره/ دلش خبر دار داره!/.../دنيايِ ما همينه/ بخواهي نخواهي اينه!/.../ آبِ تون نبود، دونِ نبود، چايي و قليونِ تون نبود، كي بتون گفت كه بياين دنياي ِ ما، دنياي ِ واويلايِ ما؟...»

---

---

---

---

---

عكس‌ها: corbis